In mijn eerste week in Musoma kon ik nog niet aan het werk, omdat ik eerst mijn werkvergunning moest hebben. Degene die dat voor mij zou regelen was er niet. Nu ging de Health Secretaris dat voor me regelen. Het was verstandig als ik niet met hem mee zou gaan, zo'n vergunning kost al 200 dollar voor twee maanden, als ik zelf mee zou gaan zouden ze waarschijnlijk nog meer geld vragen. Ik weet niet hoe vaak die man voor mij naar dat kantoor geweest is, maar elke keer kwam er weer iets bij, moest er nog een formulier ingevuld worden, moesten we nog ergens kopieën van maken, moest er nog één of ander zegel op die we er ergens moesten kopen, moesten er nog meer pasfoto's bij (maar ik denk dat ze mijn foto gewoon zo leuk vonden dat ze hem daarom in zesvoud wilden hebben).

Op werkdagen wordt ik opgehaald door een auto met een chauffeur, Eustard, en gaan we over hobbelige wegen naar Bethsaida. Zo'n chauffeur klinkt erg luxe, maar het zorgt ook voor ergernis. De afspraak is dat ik om half 9 opgehaald wordt. Dat vond ik al wat laat, maar omdat we ook niet te vroeg bij patiënten thuis kunnen aankomen heb ik deze relaxte begintijd maar geaccepteerd. De eerste keer was Eustard 10 minuten te laat en bood hij daar nog zijn excuses voor aan. Maar die 10 minuten zijn nu een half uur tot een uur en soms wacht ik wel twee uur! In het begin zat ik braaf om half 9 klaar om weg te gaan, maar zat ik vervolgens heel lang te niksen. Het heeft wel even geduurd voor ik mezelf zo ver had dat ik gewoon mijn eigen dingen bleef doen tot de chauffeur er was. Dan moest ik nog wel mijn spullen opruimen en duurde het langer voor ik in de auto kon stappen (en had ik een ongeduldige chauffeur, nou ja zeg!) maar dan zat ik tenminste niet mijn tijd te verdoen. Nu probeer ik al een tijd om hem te laten bellen op het moment dat hij wegrijdt van Bethsaida, zodat ik weet dat hij dan ongeveer een kwartier later bij mij is. Maar dat is blijkbaar erg moeilijk. Maar ik heb nu een fiets! Dus ik kan ook zelf naar Bethsaida gaan als ik geen zin heb om op de chauffeur te wachten. Het is alleen behoorlijk heuvelop en vaak is het 's ochtends al erg warm, dus tot nu toe ben ik nog maar twee keer sportief geweest. Maar vanwege mijn gebrek aan sport hier wil ik in ieder geval twee keer in de week op de fiets naar het werk gaan. En ik kan nu ook lekker op de fiets naar vrienden of naar de stad, al vind ik dat nog wel een beetje eng aan de linkerkant van de weg en met de ongeschreven regel dat het grootste voertuig het meeste recht heeft op een plekje op de weg, waardoor je als fietser regelmatig de berm in wordt getoeterd.

Vanuit Bethsaida gaan we (meestal met de auto) op pad naar de mensen thuis. Ik doe dat altijd samen met Millicent en soms ook met Sara. Onze patiënten zijn zo arm dat ze het Health Centre niet kunnen betalen of zijn zo beperkt dat ze de reis er naartoe niet kunnen maken. De huisbezoeken waren zeker in het begin wel heftig. Zo gingen we op mijn eerste dag eerst naar een familie, vader, moeder en twee volwassen zonen. De vader en een zoon hadden allebei een ernstige beperking, waardoor ze niet kunnen werken. De moeder was al oud en zorgde voor het huis en het eten. Dus er was één zoon die voor het inkomen kon zorgen. Hij was er nu niet, hij was op pad om een contract te regelen om tijdelijk bij een boer te werken. Zijn tijdelijke en zeldzame banen waren de enige bron van inkomsten voor deze familie en hij had al een tijd geen contract kunnen krijgen. Ze hadden zo goed als geen eten meer en geen zeep om zich te wassen. Ook hadden ze elk alleen de kleren die ze droegen en konden ze nooit hun kleren wassen, omdat ze dan niks anders hadden om aan te trekken.

Diezelfde dag gingen we naar een jongen met een waterhoofd. Hij is 22, maar hij ziet er uit als een klein jongetje. Zijn hoofd is echt heel groot, maar zijn benen, die hij niet kan bewegen, lijken alleen botten en vel. Hij heeft geen ouders en bij het gezin waar hij nu woont wordt hij heel slecht behandeld. Alleen de grootvader zorgt goed voor hem, maar die is niet altijd thuis. Deze jongen zit met zijn benen in een rare houding op de grond en kan zich alleen met zijn armen voortbewegen. Dit gaat niet zo snel, dus als hij naar de wc moet is hij niet altijd op tijd en plast of poept hij wel eens onderweg. De familie heeft hier een geweldige oplossing voor bedacht: ze geven hem gewoon bijna geen eten en drinken, want wat er niet in gaat komt er ook niet uit. De wc is overigens een gat in de grond met een muurtje erom heen, waar hij op deze manier van voortbewegen dus nooit hygiënisch naar de wc kan gaan.

Toen ik begon met werken was er een lijst van 65 te bezoeken patiënten. Nu hebben we er veel nieuwe patiënten bij gekregen en ook bleek dat veel patiënten die alleen Sara kende niet op die lijst stonden. Ik heb in het begin veel tijd besteedt om de administratie van de bestaande patiënten op orde te brengen en voor alle nieuwe patiënten nieuwe dossiers te maken. Ook heb ik een lijst gemaakt waarop ingevuld kan worden hoe vaak een patiënt bezocht zou moeten worden en op welke data hij bezocht is, zodat we makkelijk kunnen zien wanneer we welke patiënt weer moeten bezoeken. Dat was een goed idee in theorie, maar aangezien we nu meer dan honderd patiënten hebben en het nog steeds niet is gelukt om alle patiënten voor een eerste keer te zien lijkt het me op dit moment onhaalbaar om alle patiënten zo vaak te zien als goed voor ze zou zijn. Er zijn behalve Sara en Millicent nog meer verpleegkundigen die Home Based Care zouden kunnen doen, maar om dat voor elkaar te krijgen zal er veel moeten veranderen aan onder andere het dienstrooster. Ik heb besloten met dit punt te wachten tot halverwege januari als de Nederlandse directrice weer in Musoma is, zodat wij er samen voor kunnen gaan zitten.

Ik ben dus in de eerste weken veel bezig geweest met eerste bezoeken bij patiënten en alle dossiers op orde maken. Lang niet alle patiënten hebben een therapeut nodig, dus ik heb veel tijd besteedt aan patiënten die niet eens echt mijn patiënten zijn, om de HBC weer op gang te krijgen. Nu merkte ik op een gegeven moment dat ik vond dat ik te weinig echt als ergotherapeut aan het werk was. Daarom heb ik besloten om voor mezelf een aantal patiënten uit te zoeken die ik goed kan helpen met hulpmiddelen of therapie. Ik ga zorgen dat ik voor deze patiënten een goede ergotherapeut ben en accepteren dat ik niet al die honderd patiënten de zorg kan bieden die ze eigenlijk nodig hebben. Ik ga dan natuurlijk nog wel proberen om Millicent en Sara zo veel mogelijk te ondersteunen en te activeren bij het doen van HBC.

‘Mijn' patiënten zijn tot nu toe een aantal patiënten die een beroerte hebben gehad en die ik vaak bij het eerste bezoek al goed kon helpen met adviezen en oefeningen. Ik hoop dat ik deze patiënten zo goed mogelijk kan blijven volgen. Verder zijn er de vader en de zoon waar ik eerder over vertelde en die allebei een loophulpmiddel nodig hebben en een man met ernstige rugproblemen die ik oefeningen heb gegeven en bij wie ik een observatie van zijn ‘boerenwerk' heb gedaan. Voor de jongen met het waterhoofd waar ik eerder over vertelde ben ik bezig om zijn kapotte en onbruikbare rolstoel op te knappen. Ook zijn er twee kinderen, de één met cerebrale parese en de ander met een waterhoofd die een forse ontwikkelingsachterstand hebben omdat zulke kinderen hier vaak helemaal niet gestimuleerd worden tot wat dan ook. Ik wil proberen of ik ze meer kan leren dan ze nu kunnen. En dan zijn er nog patiënten die een operatie of een orthese nodig hebben voor wie ik wil kijken of ik een organisatie kan vinden die dit kan financieren. Voor in ieder geval twee patiënten is door een plaatselijke organisatie toegezegd dat er financiële hulp geboden kan worden, maar vervolgens gebeurd er niks. Ik wil proberen of ik dit wat kan versnellen. Hierbij gaat het om een vader van zes kinderen die een onderbeenprothese nodig heeft, zodat hij zijn vrouw kan helpen bij het werk op het land. De andere patiënt is een meisje dat door verlamming geen controle heeft over haar blaas en door de school geweigerd wordt zolang ze incontinent is. Ik hoop dat ik deze patiënten goed kan helpen.

Ik wil jullie allemaal een heel gelukkig nieuwjaar wensen! Ik ga vandaag oliebollen bakken met mijn oliebollenassistent Lukas. Omdat ik kerst meer op een westerse manier heb gevierd ga ik vanavond ‘happy new year' vieren in de kerk. Ik ben benieuwd hoe dat is!