Ik woonde de eerste weken samen met Millicent, de hoofdverpleegkundige, bij kennissen van haar. Dat huis staat in Kigera, de wijk waar we ook veel patiënten bezoeken. Het is een arme buurt, maar het huis waar ik woonde was heel mooi vergeleken met de andere huizen. Ik had er gelukkig een eigen kamer. Het huis heeft een hurkwc, dat was wel even wennen! Vooral omdat het licht het niet deed. Toen ik voor het eerst daar aankwam was het al donker en moest ik dus in het donker voor het eerst naar de hurkwc. De douche is een teil met (gelukkig wel warm) water, waarvan ik dan steeds een bakje over mezelf heen moest gooien.

Met de hurkwc en de bakjesdouche kon ik nog wel omgaan, maar er waren te veel dingen die ik niet prettig vond. Zo waren er vier levensgevaarlijke waakhonden die soms de hele nacht door blaften en jankten, bij voorkeur onder mijn slaapkamerraam. Ook was er een bar vlakbij waar soms tot diep in de nacht harde muziek gedraaid werd. Ik kreeg de hele dag door eten voorgezet waar ik niet om had gevraagd (en het eten is hier al niet heel geweldig) en als ik weigerde of niet mijn bord leeg at waren ze beledigd. Als ik wel met veel moeite mijn bord leg had vroegen ze of ik meer wou en waren ze beledigd als ik niet meer hoefde, dus het was nooit goed. Er was nauwelijks een tuin, er was wel wat grond om het huis, maar die ruimte werd ingenomen door auto's, bouwmaterialen en de honden. We woonden met minimaal zes mensen in het huis (de vader, twee kinderen, de huishoudster, Millicent en ik), wat al meer is dan ik gewend ben. Maar dan was er ook nog de moeder die in Mwanza studeert en soms thuis was en twee kinderen die in Mwanza en Dar es Salaam studeren en ook soms thuis kwamen. En dan kon het ook nog zo gebeuren dat er neefjes/nichtjes bleven slapen. En dan niet een nachtje, maar meteen twee weken. Ook was het erg ver van de stad. En omdat de buurt niet heel veilig was mocht ik van Millicent eigenlijk niet eens overdag alleen de straat op. Maar dat deed ik gewoon, ik moest er echt af en toe uit. Maar het is moeilijk uit te leggen wat een doolhof het daar is met al die kleine straatjes en kleine huisjes die allemaal op elkaar lijken. Dus rondwandelen zonder te verdwalen was een hele uitdaging. En aangezien ze niet aan straatnamen of huisnummers doen was het ook niet makkelijk om iemand aan te spreken om de weg naar huis te vragen. Ik dacht in het begin dat het een kwestie van wennen was, maar ik kwam op een gegeven moment tot de conclusie dat ik me gewoon echt niet prettig voelde daar.

Maar nu ben ik dus verhuisd! Het heeft even (lees: drie weken) geduurd voordat het geregeld was, maar nu heb ik toch echt een fijn plekje veel dichterbij de stad en de markt en het strand. En mijn internet werkt er (meestal) goed. Ik voel me zo veel fijner nu! Ik kan nu zelf op pad en mijn eigen eten kopen en koken. Ik woon nu in een groot huis waar ik eerst een week alleen heb gezeten. Er woont in principe een Zwitsers echtpaar, zij waren op vakantie toen ik kwam en zijn een week geleden weer teruggekomen. Zij gaan in januari voorgoed weg, dus dan heb ik het huis als het goed is weer voor mezelf. Op dit moment woon ik voor twee weken in het huis van de buren die nu op vakantie zijn, dat op hetzelfde terrein staat. Zo hebben zij iemand om op hun huis te passen, heb ik een huis voor mezelf en hebben mijn huisgenoten tijd met elkaar en met hun gasten die deze week komen.

Het is nu ook veel makkelijker om andere wazungu (blanke mensen) te ontmoeten, wat echt wel fijn is. De eerste maand ging ik alleen maar met Tanzanianen om en het is gewoon fijn om ook met mensen te kunnen praten die begrijpen hoe het is om zo ver van huis te zijn, in een ander land met zulke andere gebruiken.

Ik merk dat ik echt vaker moet schrijven, ik heb nog zo veel meer te vertellen, maar ik wil er ook niet een te lange lap tekst van maken. Daarom snel een nieuwe update over mijn werk, alle leuke mensen die ik al heb ontmoet en de tripjes die ik heb gemaakt (ik heb mijn eerste zebra's al gespot!). Tot snel!