Eindelijk nieuws van mij vanuit Tanzania! Het heeft even geduurd, maar ik heb nu internet. Het werkt alleen nauwelijks thuis, dus ik ben niet vaak online. Ik zal deze eerste keer vooral schrijven over mijn reis naar Musoma, aangezien er in deze eerste drie dagen al zo veel is gebeurd!

Op 1 november was het eindelijk zover, ik ging naar Tanzania! Ik zal eerst ongeveer vier maanden als ergotherapeut werken in Musoma, een stad aan het Victoriameer. Ik zal werken in de Home Based Care, wat georganiseerd is vanuit het Bethsaida Health Centre. Er is daar nog geen ergo- of fysiotherapeut werkzaam, dus er is veel werk te doen. Wel zijn er een jaar geleden twee Nederlandse ergotherapeuten geweest en toen het project werd opgezet waren er een fysiotherapeut en sociaal werker uit Nederland bij betrokken.

Mijn ouders hebben mij die dinsdag naar Schiphol gebracht. Ik vloog eerst naar Londen, om vanaf daar om kwart over 10 Britse tijd verder te vliegen naar Nairobi. Dit was mijn eerste keer in een ‘echt’ vliegtuig, ik was helemaal blij met de films die ik kon kijken en de lunch die we kregen (en die ook echt lekker was, tegen mijn verwachting in). Helaas was de sandwich die ik als avondeten kreeg erg vies (het was heel veel mayonaise met een beetje brood) en was ik het laatste uur in het vliegtuig erg misselijk. Wat was ik blij toen we eindelijk geland waren in Nairobi!

In Nairobi kwam de warmte me meteen tegemoet. Ik moest nog een eind lopen met mijn zware tassen en in een lange rij staan voor mijn visum. Daarna kon ik verder naar de aankomsthal. Er stonden veel mensen met een bordje met een naam er op, dus ik zocht naar die van mij, maar mijn naam was er niet bij. Ik had gelukkig het nummer van de taxichauffeur die mij op zou halen. Toen ik dat aan het opzoeken was kwam er een iets te aardige Keniaanse mevrouw op me af. Ik mocht met haar telefoon bellen, wat natuurlijk heel fijn was. Maar toen bleek dat mijn taxichauffeur er niet was en ook niet zou komen (hij was er om 10 uur ’s ochtends geweest in plaats van 10 uur ’s avonds…) wilde ze me meenemen naar haar taxi, ze was erg opdringerig. Omdat mij van tevoren was gezegd om alleen met de afgesproken taxichauffeur mee te gaan leek het me niet zo’n verstandig plan om bij haar in de taxi te stappen. Ik zei haar dat ik eerst met mijn contactpersoon in Nederland wilde bellen en zo kon ik haar van me af schudden. Ik heb uiteindelijk op advies van mijn hulplijn mijn hostel gebeld om een taxi te sturen. Dit gesprek verliep alleen verre van soepel, dus ik was er nog niet gerust op dat er een betrouwbare taxi zou komen. Ook had ik geen idee hoe lang dat zou duren en het vliegveld was inmiddels bijna leeg, op opdringerige taxichauffeurs na. Toen ik die wilde ontlopen zag ik gelukkig nog één blanke man zitten. Ik heb hem aangesproken en hij bleek mijn held! Mark was een heel aardige Brit die wachtte op zijn taxichauffeur, die hij goed kent. Zijn taxichauffeur wist waar mijn hostel was en ze wilden mij eerst wegbrengen. Mark vond mijn reis behoorlijk avontuurlijk, zeker omdat ik alleen reis en voor het eerst in Afrika ben. Hij werkt voor de Verenigde Naties en reist regelmatig naar landen als Irak, Afghanistan en Somalië, maar hij vond mijn reis maar gevaarlijk. De taxirit was ook best heftig, we werden bijna aangereden en er zaten enorme gaten in de weg. Op een gegeven moment reden we ergens overheen, deze keer was het een boom, maar er worden ook regelmatig langs de kant van de weg slapende mensen aangereden… Mark heeft gezorgd dat ik goed ben aangekomen in mijn hostel.

Mijn kamer in het hostel was een losstaand huisje, maar wel zonder badkamer. ’s Nachts vond ik het allemaal nog wat eng, ik werd wakker van elk geluid. Maar ’s ochtends bleek het een ontzettend leuk hostel te zijn! Er was een hele mooie grote tuin, aardige mensen en lekker eten. Omdat mijn eerste indruk van Nairobi niet zo positief was en ik aan het begin van de middag weer opgehaald zou worden, heb ik die ochtend lekker in de tuin zitten lezen. Aan het begin van de middag begon het te regenen, dat was echt de heftigste bui die ik ooit heb meegemaakt!

Ik had nu erg goed met de taxichauffeur afgesproken wanneer hij me kwam halen. Toen het tijd was kwam er zowaar een taxi, alleen was het niet de taxichauffeur waarmee ik had afgesproken, maar iemand die zei een vriend van hem te zijn. Ik vertrouwde het niet helemaal, maar toen ik de taxichauffeur belde zei hij dat hij inderdaad een vriend had gestuurd, dus toen ben ik maar in deze taxi gestapt. Hij heeft me naar het busstation gebracht en heeft geholpen met het kopen van een kaartje. Ook heeft hij mensen van de busmaatschappij gevraagd om er voor te zorgen dat ik in de goede bus zou stappen, dat was wel fijn. Ik was alleen uren te vroeg op het busstation en de bus zou ook nog eens anderhalf uur later vertrekken. Ik kon gelukkig wel ergens binnen wachten. Uiteindelijk had de bus nog vertraging en reden we pas om half 12 ’s avonds weg. Tijdens het wachten op de bus stond er ook een erg dronken man te wachten. Ik hoopte heel erg dat ze hem zouden weigeren om mee te gaan, maar dat was helaas niet zo. Het leek er nog op dat hij naast mij zou gaan zitten, maar gelukkig wees iemand hem op zijn plek genoeg rijen achter mij.

Mijn laatste blikken op Nairobi waren ook niet al te goed, ik zag eerst al veel zwervers. Toen ik een groep mensen zag en keek waar zij naar keken zag ik een lichaam op de weg liggen. Het leek er op dat hij kort geleden was aangereden, maar hij bewoog niet en niemand deed iets om te helpen, dus ik ben bang dat hij niet meer leefde. Daarna reden we ook nog langs sloppenwijken, waar ik met grote verbazing zat te kijken naar de krotjes waar blijkbaar mensen in wonen. Ik zat aan de linkerkant van de bus bij het raam. Aangezien auto’s hier links rijden was dit niet een hele fijne plek, als ik naar beneden keek, keek ik zo een flinke afgrond in. Toch is het me gelukt om nog wat te slapen, al schrok ik op een gegeven moment wel wakker van de dronken man die door de bus rolde. In het begin van de rit was de weg nog redelijk goed, maar later was het een onverharde weg met flink wat hobbels. Rond 4 uur stopten we voor de tweede keer, ik dacht weer voor een korte pauze en het afzetten van mensen. Maar we gingen maar niet verder. Iedereen om mij heen lag te slapen, dus ik kon niet vragen wat er aan de hand was. Uiteindelijk toen het al licht was, rond 7 uur, was er iemand die én wakker was én Engels begreep die ook niet wist wat er was, maar het buiten ging navragen. Het bleek dat de bus kapot was en er zou nu echt bijna een andere bus komen. Die andere bus liet nog een paar uur op zich wachten en om 11 uur konden we eindelijk verder rijden. Het goede hiervan was dat we nu verder reden bij daglicht en wat is Kenia mooi! Het deel van Kenia waar we doorheen reden heeft flink wat hoogteverschil en is erg groen. Ik was verschrikkelijk moe, maar ik wilde van het landschap genieten, dus ik deed mijn best om mijn ogen open te houden.

In deze bus kon ik gelukkig wel een gordel om. En wat was ik daar blij mee, want nog geen uur later kregen we een flink ongeluk! Ik zag het gebeuren, dus ik kon er op reageren, waardoor ik helemaal niks had. Wij reden op een voorrangsweg en er kwam een auto van links met hele hoge snelheid van een heuvel. Later bleek dat de remmen van die auto kapot waren. De bus kon de auto niet ontwijken en is toen echt heel hard op die auto gebotst. Voor mijn gevoel reden we zo over die auto heen, maar dat was niet zo. De automobilist van die auto is overleden. Ik was heel erg geschrokken van het ongeluk, maar wat ik ook heftig vond was dat sommige mensen na 5 minuten al weer grappen stonden te maken. Ook lieten moeders hun kleine kinderen gewoon naar de verongelukte auto kijken. Ik wist niet goed of deze mensen zo vaak zoiets heftigs meemaken dat het ze echt niks doet of dat het hun manier is om er mee om te gaan. Toen ik het er later met andere mensen in de bus over had kon ik wel merken dat zij het ook erg heftig hadden gevonden.

We hadden uiteindelijk zo’n 15 uur vertraging. Daardoor kwam ik in het donker aan bij de grens, wat wel eng was. Maar er was een aardige mevrouw met heel lief kindje wat mijn vriendje was in de bus, die mij goed heeft geholpen met het regelen van mijn visum en aan de andere kant van de grens stonden Millicent en Lukas op mij te wachten. Na nog een flinke autorit kwamen we aan in Musoma. Daar hebben ze mij om half 12 ’s avonds nog mee genomen om wat te eten. Ik was zo moe dat de chipsi en kuku (patat met kip) deze keer nog niet erg smaakten. Na het eten reden we naar het huis waar ik zou verblijven. Ik dacht dat ik bij Millicent zou wonen, maar omdat zij haar huis niet goed genoeg vond,wonen we nu samen bij kennissen van haar. Bij het huis aangekomen moesten we eerst aanbellen. Het hek werd opengedaan door de wachter, die ons naar de deur heeft geleid zonder dat de boze waakhonden ons te pakken konden krijgen. Na nog twee hekwerken en een deur was ik binnen. Ik ben snel naar bed gegaan om na drie nachten met erg weinig slaap heel lang en vast te slapen.

Volgende keer meer over mijn huis, mijn werk en Musoma!